NAMASZCZENIE CHORYCH I POGRZEB
„Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana.” (Jk 5, 14)
Sakrament namaszczenia chorych nie jest „ostatnim namaszczeniem”, lecz sakramentem umocnienia w cierpieniu i chorobie, przynoszącym ulgę duchową i fizyczną. Z kolei chrześcijański pogrzeb nie jest sakramentem, lecz obrzędem, w którym Kościół poleca zmarłego Bożemu miłosierdziu, wypraszając mu życie wieczne i niosąc chrześcijańską nadzieję rodzinie w żałobie.

Wymagane Dokumenty
Ważne informacje i pytania
Nie należy zwlekać z wezwaniem kapłana do ostatnich chwil życia, gdy chory traci przytomność. Sakrament namaszczenia przeznaczony jest dla osób poważnie chorych, przed trudnymi operacjami medycznymi oraz dla osób w podeszłym wieku, którym opadają siły. Można go przyjmować wielokrotnie w ciągu życia, w przypadku pogorszenia się stanu zdrowia. Jeśli sprawa jest nagła, księża udają się do chorych o każdej porze.
Kościół katolicki dopuszcza kremację ciała, o ile nie została ona wybrana z pobudek przeciwnych wierze chrześcijańskiej (np. jako wyraz odrzucenia wiary w zmartwychwstanie ciała). Zgodnie z wytycznymi, obrzędy pogrzebowe (Msza Święta) powinny odbyć się jeszcze przed kremacją, przy trumnie z ciałem. Jednak ze względów praktycznych dopuszcza się również Mszę z urną, jeśli takie jest ustalenie z kancelarią. Należy pamiętać, że urna z prochami musi zostać złożona na cmentarzu – nie można jej przechowywać w domu ani rozsypywać prochów.